Η στρατηγική γεωγραφική θέση της Τενέδου, στην είσοδο του Ελλησπόντου και απέναντι από τις ακτές της Μικράς Ασίας, έπαιξε μεγάλο ρόλο στον εποικισμό της αλλά και στην στρατιωτική παρουσία πολλών κατακτητών. Από τα αρχαία χρόνια στην Τένεδο παρατηρήθηκαν πληθυσμιακές μετακινήσεις ακόμα και ολική εκκένωση του νησιού.
Το 1923, με τη Συνθήκη της Λοζάνης, η Τένεδος προσαρτήθηκε στο νεοσύστατο, τότε, Τουρκικό κράτος, αν και η πλειοψηφία του πληθυσμού της ήταν Έλληνες. Ο αριθμός των Ελλήνων κατοίκων αν και μειώθηκε μετά την υπογραφή της Συνθήκης, το μεγαλύτερο μεταναστευτικό κύμα ήρθε στις δεκαετίες του 1960 και 1970, όταν η τουρκική κυβέρνηση σκλήρυνε τη στάση της απέναντι στην ελληνική κοινότητα του νησιού, σε αντίποινα του Κυπριακού ζητήματος.
Μετά το τέλος του 19ου αιώνα οι περισσότεροι Τενέδιοι μετανάστευσαν στην Ελλάδα ενώ αρκετοί στην Αυστραλία, Αμερική (Wheeling και Toledo) και Αφρική (Τανγκανίκα, Αίγυπτος και Ν. Αφρική). Στην Αμερική μάλιστα, συγκρότησαν και τους συλλόγους «ΕΛΠΙΣ» (Σύλλογος ανδρών -1908) και «Θυγατέρες της Τενέδου» (Σύλλογος γυναικών). Σήμερα συναντάμε Τενέδιους και στη Γαλλία, μέλη του Συλλόγου "Association Culturelle Grecque et Orthodoxe de Bischwiller et Environs".
